Rinus heeft alle tijd

Altijd hetzelfde liedje

2010-12-28T12:28:00.002+01:00

Hermsen, gepromoveerd filosofe en moeder van twee – toen
nog kleine – kinderen, werkte als docent en onderzoeker aan
de Universiteit van Tilburg. Het ‘gekloot’ daar, zoals ze het
noemt, het seksisme, de kantoorpolitiek: ook dat allemaal
droeg eraan bij dat ze een midlifecrisis kreeg.
Hermsen: ‘Ik was bright en bevlogen, ik dacht echt dat het om
de inhoud zou gaan.Maar het ging om macht, om het politieke
spel, om de poppetjes. Ik deed niet mee en dat heeft me
mijn carrière aan de universiteit gekost.Maar ik ga liever zo
dood dan dat het me om de poppetjes was gegaan.
‘Ik voelde daar helemaal niet de vrijheid om te maken wat ik
wilde maken.Waar het om ging was om in een soort steenkolen-
Engels – alles moet in het Engels en dat beheerst eigenlijk
niemand goed genoeg – internationale publicaties te
leveren voor wetenschappelijke bladen waar bepaalde heren,
meestal heren, het voor het zeggen hebben. Het werkt volgens
een ranking-systeem, zo schuif je op in de hiërarchie en
daar was het allemaal om begonnen. Ik dacht: ik ga hier niet
langer aan meedoen.Mijn collega’s weten allemaal wel hoe
het zit met Hannah Arendt en Heidegger, het ging mij om de
rest van de mensen die het nog níet weten.’

Joke Hermsen, Volkskrant magazine, 25.12.2010, p. 53

De wereld vergaat niet

2010-12-27T23:19:00.002+01:00

‘Zelf zit ik ook wel zo in elkaar. De wereld vergaat niet als je
er niet meer bent. Je draagt je steentje bij, naar beste kunnen,
maar je doet er natuurlijk niet echt toe, op planeet aarde. Ik
doe wel heel belangrijk, maar in het grote geheel stelt het
geen fuck voor.’

Bart Chabot, Volkskrant magazine, 25.12.2010, p. 69

Varkens en sluipende rechtsorde

2010-12-14T22:43:00.009+01:00

In het Tijdschrift voor Orthopedagogiek verschijnt in februari een artikel van Henk Batelaan, Cees Grol & Josef Sennekool getiteld 'Orde in passend onderwijs? -
Een analyse van de betekenis van het begrip ‘Bruikbare Rechtsorde’ voor het ontstaansproces van ‘Passend Onderwijs’.
Zij stellen:
"Men kan zich de vraag stellen of deregulering voor minder overheidscontrole zorgt of dat het slechts een schijnbeweging is waar de burger wat meer vrijheid krijgt maar zich gecontroleerd weet door de overheid: het toezicht is, vrijwel aan het zicht onttrokken, wel degelijk aanwezig. En de burger dient zich te gedragen zoals van hem verwacht wordt. Oftewel, de overheid heeft passend onderwijs geïntroduceerd; van de besturen wordt nu verwacht dat zij gaan overleggen hoe zij hun zorgplicht voor de uitvoering van dit beleid gestalte gaan geven."
En vreemd, maar vandaag las ik een artikel in de Volkskrant dat daar een uiterst boeiend beeld van schetst 'De geluksmachine: De 'inspectievakantie' - De roep om toezicht is overal'.

De Volkskrant, 14 december, p. 4

"John van Paassen schampert achter zijn batterij computers voor de varkensadministratie. Elke week moet hij invoeren hoeveel dieren hij heeft. Eigenlijk elke dag, maar dat verdomt hij. 'Die beloofde lastenverlichting is vooral een lastenverschuiving'. Vroeger kwamen ze in het jaar van vier instanties langs voor controle, de AID, het waterschap, de provincie en de gemeente. Nu komen ze alleen nog voor steekproeven, om te zien of John de boel niet flest. Het betekent: hou alles zelf maar bij. Je mestboekhouding, de ziektes, de aantallen dieren, de vrachtbrieven naar de slachterij, het zaai- en pootgoed. Straks is er geen controle meer, alleen nog zelfcontrole. 'Die hele verantwoordelijkheid komt op ons bordje neer.'

Het lijkt een briljante zet van de overheid. Het verzoenen van het ogenschijnlijk onverzoenbare. In het regeerakkoord staat de trotse aankondiging dat er per 1 januari een 'inspectievakantie' voor bedrijven aankomt. 'Bij deugdelijke zelfregulering', staat erbij, zal er minder worden gecontroleerd. Een kleinere overheid, maar niet minder greep op de zaken. De droom van elke minister. En een kostenverschuiving, aangezien John van Paassen zijn zelfcontrole ook zelf betaalt. "
En
"Eén ding kom je niet tegen in het regeerakkoord. Een helder oordeel wat er voortaan niet meer wordt gesurveilleerd en gecontroleerd. Premier Rutte zou eens moeten uitleggen waar de staat geen verantwoordelijkheid meer neemt. Ook als er een café in brand vliegt, of als de treinen na een nachtvorst niet meer verder willen, als er een besmettelijke ziekte uitbreekt, of als er een bank failliet gaat. Zolang dat niet gebeurt, draait die geluksmachine overuren. Laatste nieuws: er moet meer controle komen op werknemers van kinderdagverblijven."

Bericht waar je verstand bij stilstaat...

2010-12-09T14:10:00.004+01:00

Lees maar

Volkskrant 03.11, katern 1 pagina 6

Ik had allerhande

2010-12-08T13:11:00.005+01:00

ideeën voor de toekomst in mijn afscheidspresentatie opgesomd. Maar hier had ik niet aan gedacht:

Volkskrant 29.10, katern 1 pagina 6

Uitzichtloze beheerszucht

2010-11-05T08:36:00.001+01:00

"We hebben onszelf steeds verder ingekapseld in een net van regels en toezicht in onze uitzichtloze beheerszucht."

ESTHER-MIRJAM SENT, Managers bestieren onze universiteiten, Volkskrant 05-11-2010, pagina 20

Grote jongen

2010-11-03T09:35:00.003+01:00

"Ik was een grote jongen voor mijn leeftijd. Groot genoeg om voorin te zitten. Daarom was het voor andere mensen extra moeilijk te begrijpen dat ik emotioneel achterliep."

Marion Pauw, Daglicht, p. 255

Het vagevuur

2010-10-19T21:35:00.003+02:00

"Perlman hoestte in zijn hand. Zijn longen deden pijn. Hij wou dat hij kon kappen met die nicotineverslaving. 'Soms sta ik 's morgens op en dan kriebelt mijn keel, mijn blaas staat op knappen, mijn botten doen zeer en dan denk ik: nou is het genoeg, dit is de dag dat ik mijn ontslag indien en dat ze allemaal doodvallen.'
'Pensionering,' zei Scullion.
'Ja. Boulevard Avondrood. Ik zou in het park kunnen gaan zitten om kruimeltjes aan de vogeltjes te voeren. Ik zou een hondje kunnen kopen om mee uit wandelen te nemen en dan geduldig te wachten terwijl het poept.'
'Je hebt nog een aantal goeie jaren in je', zei Scullion.
'Zou je een beetje meer enthousiasme in je stem kunnen leggen als je dat zegt, Sandy? Ik wil overtuigd worden. Wat ben ik zonder mijn werk? Een man zonder inhoud. Een levende dode. ...' "

Campbell Armstrong, Het vagevuur, p. 274

Gedwongen of ...?

2010-10-13T22:11:00.004+02:00

Beheersing, angst, voorschrijven.
Dat heerst.
Dus ook: alleen die computer/telefoon/laptop; dat merk, die mogelijkheden voor jou: tot hier en niet verder, ononderhandelbaar.
Maar ... het kan ook anders:

'... waarbij medewerkers hun eigen laptop mee mogen brengen naar het werk.'
...
'... verwacht dat het programma op termijn bedrijfsbreed geïmplementeerd gaat worden.'
Bron: http://www.automatiseringgids.nl/peopleware/arbeidsvoorwaarden/2010/10/procter-gamble-staat-privelaptop-toe-op-werkplek.aspx

intolerante massa

2010-10-07T10:32:00.001+02:00

‘… Ik word soms ’s morgens vroeg wakker en dan zie ik de wereld zoals die werkelijk is. Een berekuil met godsdienstige leiders die aan de ene kant mensen hersenspoelen, machtswellustige politici die aan de andere kant mensen indoctrineren en de ongeletterde, intolerante massa in het midden, schreeuwend om bloed omdat ze te onontwikkeld zijn om iets anders te doen.’

Minette Walters (1994!), Het heksenmasker, p. 250

Ook een flinke dosis stress

2010-10-03T21:46:00.005+02:00

Volkskrant, 28 december 2009, p. 7.
Je ziet, ik ben echt een beetje 'schoon schip' aan het maken.
"Welverdiende rust met af en toe een potje bridge en eindelijk tijd voor die cursus nordic walking. Naast zeeën van tijd brengt het pensioen ook een flinke dosis stress met zich mee.
...
De abrupte overgang van het dagelijkse werkritme naar het nietsdoen, is voor velen problematisch. ‘Die omschakeling wordt als een grote schok ervaren’, ... ‘Plots is er heel veel vrije tijd die zinvol moet worden ingevuld. En dat brengt de nodige stress met zich mee.’
Hierin blijkt wel een verschil tussen hogeropgeleiden en lageropgeleiden te bestaan.
... Hogeropgeleiden, daarentegen, zien het pensioen vaker als een zwart gat.’ Dat heeft voor een deel met de status van het werk te maken die dan ineens wegvalt.
De plotselinge grote dosis vrije tijd blijkt een terugkerend struikelblok. Gepensioneerden kunnen zich vaak geen voorstelling maken van hoe die tijd in te vullen.
...
Belangrijkste voorwaarde: het behouden van waardering van collega’s.
Want daar schort het nog wel eens aan. ‘55-plussers voelen zich op het eind van hun carrière vaak alleen binnen het bedrijf’, zegt De Ruyck. ‘Die laatste jaren worden vaak niet als een happy end ervaren. Oude vrienden en collega’s zijn al weg en jongeren besturen het bedrijf op een andere manier.’
Door de generatiekloof tussen de ouderen en de jonge honden voelt de 55-plusser zich ‘achteruitgeschoven’ en niet gewaardeerd voor de kennis en ervaring die ze in huis hebben."
Tja, als je je ziel en zaligheid afhankelijk maakt van de waardering van collega's en dit niet in en voor jezelf kunt bepalen, tja, dan ....
Niet alleen opvoeding begint bij jezelf, ook waardering dus. Het heet niet voor niets 'zelfwaardering'.

Slapen wanneer ik wil

2010-10-02T21:24:00.004+02:00

"Zoiets mag ík binnenkort doen, als ik met pensioen ga. Dan kan ik gaan slapen wanneer ik er zin in heb ..."

Vidar Sundstol, Land van dromen, p. 253

Ben nog niet aan het grootste geluk toe

2010-09-30T22:42:00.005+02:00

Volkskrant, 3 september, p. 26
Tjeetje, ik behoor dus tot de gouden generatie - de eerste babyboomgeneratie- en mag de slippers aan:

"Tussen 55 en 65 zijn de mensen gelukkiger, omdat ze de pensioenleeftijd naderen, hun hypotheken voor een groot gedeelte hebben afbetaald en thuis op slippers kunnen gaan lopen."

De vinger op de zere plek van de machthebbers en ... -II-

2010-08-29T09:34:00.011+02:00

Toch nog gerechtigheid!
Eerder haalde ik een interview met André Wetzel aan en vervolgens de reactie die toen los kwam.
En nu -nou ja enige tijd geleden, dus-:
In de Volkskrant van 18 maart, pagina 28,
Ontslag Wetzel bij ADO was onterecht
ANP
Den Haag
ADO Den Haag had niet het recht om André Wetzel in december vorig jaar op staande voet te ontslaan. Dat heeft de arbitragecommissie van de KNVB bepaald. De commissie kwam ook tot de conclusie dat de arbeidsrelatie dusdanig verstoord is, dat die per 1 april moet worden ontbonden. De eredivisieclub moet de technisch directeur een vergoeding van 100.000 euro betalen.
Wetzel werd op 22 december vorig jaar op straat gezet. De directie en de raad van commissarissen waren van mening dat Wetzel een paar dagen eerder in een interview in de Volkskrant de club in diskrediet had gebracht. De technisch directeur besloot zijn ontslag aan te vechten bij de arbitragecommissie.

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -VII-

2010-08-26T14:04:00.003+02:00

‘Een uitweg is er altijd, al gaat die al te vaak gepaard met ontzettend veel ellende. Maar er is een uitweg. Er is altijd weer een nieuwe generatie. Die gaat het oppakken. Het kan niet anders.'

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -VI-

2010-08-23T05:56:00.003+02:00

‘Het Gemeentelijk Vervoerbedrijf van Amsterdam heeft drie directeuren. Alle drie verdienen ze meer dan de Balkenendenorm. Dat zijn dezelfde mongolen, want een ander woord wil ik hier niet gebruiken, die tegen de chauffeurs hebben gezegd: als jullie de dienstregeling niet halen, moeten jullie hier en daar een halte overslaan. Want ze rekenen erop dat ze niet worden beoordeeld op hun werk, maar op de dienstregeling. Dus rijdt de bus de halte voorbij waar mensen staan te wachten in de regen.
‘Wat me eraan herinnert dat diezelfde directie destijds bij de introductie van nieuwe pontjes over het IJ de belofte niet kon waarmaken dat de boten elke vijf minuten zouden varen. Men vond een briljante oplossing. Jarenlang heeft bij de pont een klok gehangen – en ik lieg niet – die zes minuten deed over elke vijf minuten.
‘Ik vind het bedrag van die Balkenendenorm niet eens zo hoog, maar we hadden afgesproken dat in de ambtelijke dienst niemand meer krijgt dan wat Balkenende verdient. Toch strijkt de leiding van tram en bus meer op dan Balkenende. En dat geldt niet voor één directeur, maar voor drie directeuren. Wat moeten gewone mensen nog geloven?’

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -V-

2010-08-22T21:12:00.005+02:00

Hij is nog lang niet klaar.
‘Ik bel. Ik ga de wachtlijst in. Ik had het van de week met de NS. Ze willen dat ik mijn kaartje koop via internet. Hou de mensen weg van het loket.
‘Oké, ik koop mijn kaartje via internet, maar het lukte niet om te betalen. Het ding deed het niet. Het gaf ‘error’. Dan denk je: oké, later nog een keer proberen. Uiteindelijk ben je algauw twee uur bezig, het ding bleef maar ‘error’ vermelden.
‘Ik dacht: ik ga maar bellen. 35 cent per minuut. Op het bandje stellen ze je gerust, ze zeggen: we vragen voor dit gesprek niet meer dan 17,50 euro. Dat is al een onbeschoftheid van hier tot Tokio. Normaal gedrag, beleefd gedrag zou zijn dat als ik op mijn scherm voortdurend een ‘error’ krijg, de NS dit opmerkt en mij gaat bellen: meneer, we zien dat u heel veel moeite doet om bij ons een reis te boeken, hoe kunnen wij u helpen? Kunnen wij even samen kijken hoe we dit gaan oplossen, want u heeft al zoveel voor ons gedaan. Dat zou normaal zijn, toch?
‘Ik kreeg een poppetje op mijn telefoonscherm. Het poppetje heette Sophie. Sophie bestaat dus niet. Een stem zei: ‘Sophie gaat u met alles helpen.’ Ben ik soms debiel?
‘Sophie sprong wat op en neer, en de stem zei: ‘Sophie adviseert u zus en zo te doen.’ Dat deed ik. Het resultaat: error. Ondertussen – mag ik dat er nog even bij zeggen – had ik telkens alles opnieuw moeten invullen. Het is niet zo dat Sophie tegen je zegt: ‘ik heb natuurlijk al lang uw gegevens, sorry voor alle narigheid, maar die formulieren hoeft u uiteraard niet meer in te vullen.’ Zo is het niet. Dus ik vul opnieuw alles in, het resultaat is error, ik bent vastgelopen en klemgezet, en vervolgens krijg ik de vraag voorgelegd: ‘Heeft Sophie u goed geholpen?’
Na omzwervingen kreeg hij een levende mevrouw aan de telefoon.
‘Je legt je probleem voor, ze zegt: ‘Maar als u wilt betalen, moet u op uw computer de beveiliging uitschakelen.’ Waarop ik zeg: ‘Dat is toch een beetje raar? Altijd als ik moet pinnen, krijg ik te horen dat ik vooral niemand moet laten meekoekeloeren, en nu zegt u dat ik de beveiliging moet uitschakelen.’ ‘Ja’, zegt ze, ‘maar doet u dat nu maar; weet u, u hóeft me niet te geloven, dan moet u het zelf weten’ – dat was de toon, hè. Ik zei nog eens: ‘Maar mevrouw, ik vind het raar’, en zij op een steeds barsere toon: ‘Ik zeg u wat u moet doen’.’
Oké, waar komt de onvrede vandaan?
‘De onvrede komt doordat je nergens bij kunt. We zijn op een aantal essentiële gebieden – de gezondheidszorg, de telefonie, de communicatie – in situaties terechtgekomen, met dank aan de overheid, waarin je totaal machteloos bent gemaakt.
‘Als je te maken krijgt met organisaties die maar met één vraag bezig zijn, namelijk hoe ga ik deze figuur helemaal leegtrekken terwijl ik hem op zo groot mogelijke afstand houd, dan vraag je om razernij onder de mensen. ‘
Zijn we de greep kwijt op ons eigen bestaan?
‘Ja, maar dat is nog niet het ergste. Als gezegd zou worden: oké jongens, jullie worden belazerd door telefoonmaatschappijen en andere publieke diensten, we weten het, we kunnen of willen er niets aan doen, dan is daar tot op zekere hoogte mee te leven. Ik bedoel, er zijn meer corrupte maatschappijen.
‘Maar dat gedaan wordt alsof – terwijl een grote meerderheid van de bevolking de onmacht ervaart –, dat maakt het erg.

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -IV-

2010-08-21T21:54:00.004+02:00

We zijn bij ons onderwerp: de door anonieme machten opgedrongen veranderingen die je als burger onvrij maken, die je het gevoel geven dat je speelbal bent, er niet toe doet – en het verstikkende gevoel van machteloosheid dat vervolgens je deel is.
Wie het wantrouwen wil snappen van gewone mensen in de leiding van het land, zegt Koos Terpstra, wie op zoek is naar de diepere achtergronden van al die onlustgevoelens, moet zich eens realiseren hoe anoniem ons dagelijks leven is gemaakt.
Daar is ie: de ov-chipkaart!
Terpstra: ‘Wil je me woedend maken? Om te beginnen: ze zeggen dat je hem krijgt, de ov-chipkaart. Maar ze nemen je de strippenkaart af.
‘Wat er vervolgens gebeurt is echt schandalig en nog nooit vertoond. Er is een instelling die jou een kaart geeft. Je moet die kaart voor een kastje houden, bij het ingaan en het uitgaan. Dan schrijven zij regelrecht een bedrag van je bankrekening af, zonder dat je erbij kunt en zonder dat je een papier ontvangt dat aantoont dat je inderdaad in A en in B bent geweest. En als het ergens fout gaat, heb jij het probleem. De Nederlandse overheid doet alsof het zo hoort.
‘Ik las in de krant dat als je geen saldo hebt – wat een heleboel mensen met regelmaat overkomt – de chipkaart wordt afgesloten zonder dat jou iets wordt gezegd.
‘Iedereen in Nederland roept steeds: waar zit die onvrede, wat gebeurt er toch met dit land? Naar mijn gevoel zit het voor een heel groot deel in de anonimisering. Met dank aan de Nederlandse regering die publieke voorzieningen en publieke diensten op grote schaal verpatst heeft aan de markt.
‘Je wordt overal met een kluitje in het riet gestuurd. Ik vraag je: waar denk je dat agressie vandaan komt? Ik weet waar agressie vandaan komt. Van het feit dat je eindeloos van de kast naar de muur wordt gestuurd. Als je dan eindelijk iemand te pakken hebt van wie je in de verte vermoedt dat hij wel eens verantwoordelijk zou kunnen zijn, gaat zo’n vent boeten voor de hele klerezooi. En niet zo’n beetje ook.
‘Er is een machteloosheid in ons dagelijks leven gekomen die gigantisch is. Je kunt nergens meer bij. Je wordt helemaal gek gemaakt. En dan proberen ze aan je neus te hangen dat de klant steeds onvriendelijker wordt. Nee, nee, nee, nee. De onbeschoftheid zit aan de andere kant.’

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -III-

2010-08-19T20:46:00.002+02:00

‘Ik begrijp ook wel dat wie binnenhaalt, altijd een hoop kwijtraakt. Maar als je je hart volgt, zijn er geen compromissen. Als je zegt dat je zult strijden voor een zaak, dan strijd je voor die zaak. In zekere zin doet de uitkomst dan niet meer ter zake. Strijden is helderheid. Maar politiek is langzamerhand verworden tot niks meer zeggen.’

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -II-

2010-08-17T20:06:00.003+02:00

‘Ik zie aan anderen dat ik niet meer jong ben. Ik kom op straat een leuk meisje tegen, ik kijk naar haar, zij kijkt langs me heen alsof ik niet besta. O, denk ik dan, hier staat een oude man naar een leuk meisje te kijken. Anderen maken je ouder. Als ik alleen op een eiland had gewoond, was er niks aan de hand geweest.’

Koos Terpstra: ‘We zijn de greep op ons eigen bestaan kwijt’ -I-

2010-08-15T22:58:00.004+02:00

In de Volkskrant van 10 mei -katern 4, pagina 07- een groot en interessant -gezien zijn opvattingen- gesprek met Koos Terpstra, toneelschrijver, geïnterviewd door Jan Tromp.
Ik ga jullie van een aantal citaten deelgenoot maken.
''De kunst is elke keer opnieuw te ervaren wat er gebeurt. Dat is voor mij de essentie van geluk.’

Jullie ontkomen er niet aan

2010-08-12T22:44:00.006+02:00

Omdat ik na zo lange tijd stilte weer energiek begonnen ben ontkomen jullie er niet aan dat ik eerst eens het 'gespaarde' weg ga werken. En ga dit ook nog 'terug in de tijd' doen ook. Je bent gewaarschuwd.
In de Volkskrant van 8 mei, p. 6, een stukje van Malou van Hintum over de opvattingen van Felix Steemers die op 11 mei aan de Vrije Universiteit in Amsterdam zijn proefschrift 'Blijvende inzetbaarheid in langere loopbanen' verdedigde.
Ik zal er een en ander uit citeren:

"Ervaring als een optelsom van gewerkte jaren is onbelangrijk"
"Steemers rekent ook af met de mythe dat opleidingen en trainingen de inzetbaarheid van werknemers vergroten. Waar trainingen vooral toe leiden, zegt hij, is overwaardering van de eigen competenties en een hoger salaris. Ze belonen de inzetbaarheid van het verleden, maar leveren geen bijdrage aan die van de toekomst."
"Wat er wél toe doet, is wat Steemers ‘cognitieve flexibiliteit’ noemt: de houding van werknemers tegenover veranderende taken en situaties. Werknemers die leergierig zijn en reflecteren op hun eigen manier van werken en denken, zullen gemakkelijker nieuwe inzichten, kennis en vaardigheden opdoen dan mensen die werken op de automatische piloot. Ook dat heeft met leeftijd niet zo veel te maken – al zal het voor velen waarschijnlijk schrikken zijn dat werknemers volgens Steemers’ onderzoek al vanaf 35 jaar minder goed inzetbaar zijn. Dan heb je nog zeker dertig jaar te gaan!"

Dus geen last meer van ...

2010-08-11T23:42:00.001+02:00

" ' ... Acht uur?' vroeg Sean. 'Niet iedereen begint zijn dag bij het krieken van de ochtend. Misschien is mevrouw Gallagher wel het negen-tot-vijftype.' Aidan was geen ochtendmens. Hij voelde mee met al die mensen die iedere ochtend hun nog maar halfwakkere lichamen naar kantoor moesten slepen om productief te zijn volgens het schema van een ander."

Heather Lowell, Afrekening in bloed, p. 64

In deemoed

2010-08-11T01:05:00.007+02:00

In deemoed, inderdaad. Ik weet het: 'je bent te lang alleen geweest'. Andere bezigheden, verplichtingen weerhielden me. Maar nu, vakantietijd, weer volop goede voornemens. En ik las ook weer, dus een citaat:
'Zoiets mag ík binnenkort doen, als ik met pensioen ga. Dan kan ik gaan slapen wanneer ik er zin in heb. ...'

Vidar Sundstol, Land van dromen, p. 253

Het is maar dat jullie het weten.

Verwoestende ouwemannenleeftijd - Mankell

2010-04-01T21:36:00.005+02:00

"... had de ouderdom zijn klauwen nu serieus in hem geslagen. Had hij dat stadium al bereikt? Was hij in de buurt van de verwoestende ouwemannenleeftijd, waarin hij steeds krachtelozer zou worden?"

Henning Mankell, De gekwelde man, p. 311

Schoolplatentijd - Mankell

2010-03-22T21:10:00.002+01:00

"Even overviel hem een nostalgisch verlangen terug naar de 'schoolplatentijd', maar hij verjoeg zijn herinneringsbeelden. Hij wist dat sentimentaliteit over het verleden de gedachte aan zijn toekomstige ouderdom aleen maar extra pijnlijk en angstaanjagend zou maken."

Henning Mankell, De gekwelde man, p. 176

Ledigheid - Mankell

2010-03-19T21:10:00.001+01:00

"Hij was zijn ledigheid met spookbeelden aan het vullen, dacht hij. Misschien was het een inleidende oefening voor de ellende die zou komen wanneer hij uiteindelijk ook de gevangene werd van de onvermijdelijke pensionering?"

Henning Mankell, De gekwelde man, p. 135

De wildgroei -in grootte en bezetting- van organisaties

2010-03-15T23:12:00.002+01:00

Ook in AOB, Het Onderwijsblad, nr. 5, 13 maart 2010, op p. 22:
Het inzicht van Plasterk dat er meer gedaan -had- moet-en- worden aan de wildgroei -in grootte en bezetting- van organisaties. Rijkelijk laat maar wel inkeer dus -of een niet-afgemaakt beleidsvoornemen...

" U kondigde een tweede actieplan aan, wat komt daar dan in?
"Dat je terug moet naar werkbare organisaties, kleinschaligheid, daar hebben we nu tot nu toe alleen de fusietoets voor ingevoerd. Maar er is natuurlijk al zoveel gefuseerd dat je instellingen ook weer zal moet ontvlechten, terugbrengen tot een werkbare organisaties. Er ligt dat idee van Staf Depla (PvdA-Kamerlid, red.) om het geld niet aan de besturen over te maken maar naar de locatie, de school. Dat is ingewikkeld, maar daar willen we de volgende periode mee bezig gaan.”
Ligt het probleem dan niet bij de besturen?
"Het probleem is dat door het alsmaar doorfuseren er nu, ongetwijfeld heel professionele, managers zitten die het voor het zeggen hebben. Vroeger had je bij het openbaar onderwijs invloed op het bestuur door de stem die je uitbracht tijdens de verkiezingen, en bij het bijzonder onderwijs zaten er vaak ouders in het bestuur. Van wie is de school nu? Waar moet je wezen als je het er niet mee eens bent? Het CDA vindt dat er niets aan de hand is, die wijst op de horizontale medezeggenschap. Van de autonomie van de besturen moet je afblijven. Maar ik vind dat langzamerhand de legitimatie van de huidige besturen onder druk staat. Aan wie leggen ze verantwoording af? Voor een sector waar we 35 miljard doorheen pompen, waar we onze kinderen aan toe vertrouwen, is dat toch een legitieme vraag. Het is publiek geld." "

Alweer Van Haperen!

2010-03-14T23:41:00.003+01:00

AOB, Het Onderwijsblad, nr. 5, 13 maart 2010, p. 15.
Alweer Van Haperen.
Moet-ie maar niet van die ongenuanceerde, weinig onderbouwde uitspraken doen!

"Nog steeds ontwikkelen bevoegde leraren zich niet in de klas, maar zitten op kantoor naar een beeldscherm te staren, terwijl in de lokalen onbevoegde brokkenpiloten leerlingen in de gordijnen jagen. "

De geschiedenis van de liefde

2010-03-12T22:11:00.002+01:00

"(‘Laten we onder een boom gaan staan,’ zei ze. ‘Waarom?’’Omdat dat leuker is.’ ‘Misschien moet jij op een stoel gaan zitten, dan kom ik naast je staan, zoals ze dat altijd met getrouwde mensen doen.’ ‘Dat is stom.’ ‘Waarom is dat stom?’ ‘Omdat we niet getrouwd zijn.’ ‘Moeten we elkaars hand vasthouden?’ ‘Dat mag niet.’ ‘Waarom niet?’ ‘Omdat de mensen het dan weten.’ ‘Wat weten?’ ‘Over ons.’ ‘Wat geeft het als ze het weten?’ ‘Het is beter als het een geheim is.’ ‘Waarom?’ ‘Dan kan niemand het van ons afpakken.’)"

Nicole Krauss, De geschiedenis van de liefde, p. 185/186

Fris en gezond

2010-03-08T06:30:00.001+01:00

" Gunnarstranda keek haar een hele tijd aan. “Persoonlijk”, zei hij stijfjes, “gebruik ik al mijn tijd om mezelf fris en gezond te houden, door me verre te houden van lichaamsbeweging en matigheid, en een cursus Stoppen met roken, diëten en een goede nachtrust te vermijden.” "

Kjell Ola Dahl, De vierde overvaller, p. 180

Van haperen over BON

2010-03-07T22:02:00.006+01:00

In 'Het onderwijsblad' -nr. 4, 27 februari 2010, p. 15 staat een column van Ton van Haperen over BON, Beter Onderwijs Nederland,:

Hierin wordt opgemerkt:
"Bovendien is een aanzienlijk deel van het ledenbestand bejaard en over the hill, lijkt de website op een therapeutische ontmoetingsplaats voor particuliere gevoelens van miskenning en is het gedachtegoed van de grote roerganger persoonsgebonden en intuïtief."
Verrek, nu maar hopen dat men niet iets dergelijks over mijn blog gaat opmerken.
Hoewel ...

Reacties, werkt dus 'een beetje'

2010-03-07T21:57:00.003+01:00

Dankzij Hans' niet aflatende bemoeienis en hulp staat er nu trots 2x een reactie. Een reactie die ervan getuigt dat het nog niet geheel en al vloeiend verloopt, het kunnen reageren. Dus 'vinkte' ik nog maar eens hier en daar wat aan/af.

Ik kom er wel, hoor.

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -10-

2010-03-06T04:38:00.002+01:00

"(...) het ontstaan van een loodzware top-down-organisatie waar tegenspraak niet geduld werd en 'eigenwijsheid' de slechtst denkbare eigenschap was. Een organisatie die pretendeerde langs korte lijnen te werken, maar terwijl vroeger de uitgever spin in het web was waar iedereen direct bij terecht kon, hing de huidige functionaris hoog boven de organisatie. Hij liet zien hoe duur dit allemaal uitpakte en welke negatieve gevolgen het had op allerlei fronten."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 417

Reactie op 'Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -9-'

2010-03-05T20:35:00.004+01:00

Onder het vorige citaat had een reactie moeten staan, ware het niet dat 'de pogende indiener' ervan tegen het volgende opliep:
"Helaas kreeg ik die reactie niet door het poortje van uw weblog heen. Er moet een of ander profiel gekozen worden en dat lukte mij niet naar tevredenheid van uw douane."
Oei, ik heb vast mijn douane bij de aanmaak van mijn blog een korte cursus 'vertrouw-niemand;houd-de-poort-hermetisch-gesloten' gegeven. Maar daarmee, zo blijkt nu, onthoud ik iedereen de mogelijkheid om instemming te betuigen, gewag te maken van herkenning of om afgewend te reageren (om maar eens wat op te sommen). Maar, uiteindelijk ... zo weinig communicatief wil ik nu ook weer niet zijn; dus in de instellingen gedoken en vanaf heden mag een ieder zijn fluisteringen aan mijn regels toevoegen (hoop ik maar). Grijp je kans!
Deze inleiding natuurlijk mede om de spanning op te bouwen: wie wilde er nu reageren???
Ik citeer:
"Strikt genomen is dit niet mijn tekst (zoals u met de dubbele aanhalingstekens ook aangeeft), maar een citaat uit een brief van 3 advertentieverkopers aan hun botte chef. Maar ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden.
Hans Vervoort"
LEUK!

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -9-

2010-03-04T12:04:00.002+01:00

"'Van een chef verwachten wij input, planning en adviezen, geen dicatoriale commando's en dreigementen. Dat is niet de stijl van dit bedrijf en wij zouden het op prijs stellen als je je wat meer verdiepte in de werkwijze van de Weekbladpers en de markt voordat je ons van hot naar her stuurt voor (meestal) niets. Rapporteren doen we graag, voor apporteren zijn we minder geschikt.'"

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 278

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -8-

2010-03-03T09:38:00.003+01:00

Ik gaf al aan dat je waar je in citaten 'Weekbladpers Tijdschriften' tegenkomt dit kunt vervangen door iedere goedbedoelde instelling die je maar wilt, hè ...
"Nu begon hij te beseffen dat hij al die jaren geboft had. De Weekbladpers was een vat vol tegenstellingen en niets ging er ooit vanzelf. Maar er was weinig echte agressie tegenover elkaar en veel overeenstemming over wat men wel of niet belangrijk vond in het werk. De liefde voor de bladen stond voorop en ook het idee dat het bedrijf van de werknemers zelf was, sprak iedereen aan. De mierenhoop was, uiteindelijk, één grote familie van gelijkgestemden. En niemand was bang voor zijn hachje of zijn baan. En dat was nu plotseling aan het veranderen. (...) Maar die persoonlijke ergernis viel in het niet bij wat er nu aan de hand was. Angst en willekeur waren het bedrijf binnengeslopen. En het was Hans niet goed mogelijk om daar met ironie naar te kijken of er vrolijk over te schrijven."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 277

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -7-

2010-03-02T21:38:00.003+01:00

"Ik heb acht jaar lang 60 uur per week gewerkt om de cultuurbladen weer in de zwarte cijfers te krijgen. En kijk nu eens. Een steeds verticaler organisatie met steeds meer mensen, en cijfers die steeds roder worden. En dan moet ik lijdelijk gaan toekijken? Zo zit ik niet in elkaar."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 276

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -6-

2010-02-28T21:03:00.002+01:00

"... dat ik voor hard werken en een goed rendement ben, maar dat ik het nog belangrijker vind dat we fluitend naar het werk gaan (...) en het gevoel hebben dat we zelf ons lot bepalen."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 273

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -5-

2010-02-26T21:15:00.003+01:00

Waar je in citaten 'Weekbladpers Tijdschriften' tegenkomt kun je dit vervangen door iedere goedbedoelde instelling die je maar wilt ...
"Weekbladpers Tijdschriften is in de rui. Nieuwe mensen met nieuwe ideeën, een ambitieus expansieplan, stringenter winstnormen, een hiërarchischer structuur (een beetje ouderwets, vind ik dat persoonlijk), meer vergaderingen en minder overleg."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 272/273

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -4-

2010-02-25T13:18:00.005+01:00

de combinatie van domheid en arrogantie die het voor het zeggen heeft; onervarenheid, in combinatie met geloof in eigen kunnen; een wandelende tijdbom: herken je dit??
En dan vergeet hij nog te vermelden: het eikenhouten bord voor de kop, het totaal niet reflecteren op eigen kunnen!
"Hij rekende voor dat het afstoten van onze Wereld de Weekbladpers armer zou maken en besloot met de hoop uit te spreken dat het voornemen heroverwogen werd.
Hij stuurde het stuk naar de directievergadering en kreeg er geen antwoord op. Enkele maanden later besloot de directie met goedkeuring van de OR om het contract met NOVIB over onze Wereld op te zeggen.
'Kan jij daar niet nog iets aan doen?' vroeg redacteur Willy van Rooijen aan Hans toen ze elkaar tegenkwamen.
'Nee,' zei hij treurig, 'de combinatie van domheid en arrogantie die het nu voor het zeggen heeft is dodelijk.'
Het was eruit voordat hij het wist en toen hij het gezegd had, wist hij dat het waar was. Haar onervarenheid, in combinatie met haar geloof in eigen kunnen, maakte Lize tot een wandelende tijdbom.
En hij had haar zo graag alles overgedragen wat hij wist.
'Als je de leiding over een bedrijf krijgt loont het de moeite om er eens goed naar te kijken voordat je dingen anders gaat doen,' had hij haar willen zeggen. 'Dan merk je dat een bedrijf een levend organisme is dat uit zichzelf een groot aantal problemen oplost. Ook al ziet die oplossing er soms wat vreemd en geïmproviseerd uit, het kan een stap zijn in de evolutie.'
Hij had haar willen vertellen over Rinus' gouden uitspraak dat ergens in het bedrijf iemand zit die elke week of maand iets kleins doet dat essentieel is voor het bedrijf, en als hij met vakantie is of ziek en vergeet het over te dragen, dat er dan iets rampzaligs gebeurt."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 206/207

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -3-

2010-02-24T13:48:00.005+01:00

Over de herkenbare 'niet-lezers/vluchtige scanners' en de 'A4-bobo's'
"Hij verwachtte dat ze het een en ander te vragen zou hebben naar aanleiding van dit stuk, maar ze had het niet bij zich en gaandeweg het gesprek besefte Hans dat ze het vermoedelijk ook niet gelezen had, of alleen maar vluchtig gescand. Zou zij een van die mensen zijn die alleen via gesprekken informatie opnam?"
Dit citaat wordt als volgt voortgezet:
"Of behoorde zij tot de A4-bobo's die alles wat meer dan een A4 vergde als geouwehoer bestempelden? Kees had dat virus ook ergens opgedaan, en hoewel Hans hem graag mocht kon hij het niet nalaten telkens als Kees tegen iemand zei: 'Doe mij daarover een A4'tje'dat aante vullen: ''of zoveel langer als je nodig hebt.'"

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 163

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -2-

2010-02-23T18:20:00.002+01:00

"Waarom was de behoefte aan zeggenschap bij werknemers zo afgenomen, vroeg Hans zich af. Het was vermoedelijk alleen te verklaren uit het totaal verdwijnen van het idee dat een bedrijf een levend organisme is, dat bestaat dankzij de liefde en de ijver van wie er werken. Werknemers zijn vooral bezig met hun eigen loopbaan. En waarom zou je inspraak willen in een bedrijf dat je elk moment kan verlaten voor een betere baan?"

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 423/424

Van Annie -3-

2010-02-12T22:46:00.002+01:00

Omdat de wereld zo boos is, mag je niet lachen, niet genieten, niet spelen, niet gek doen. En je mag niet fijn warm thuis zitten en het fijn hebben zolang er in de wereld nog zoveel... o - noem de hele rotreut maar weer op - is ... Alleen maar boos leidt tot angst, agressie en het machteloos doodverklaren van alles en iedereen.

Annie M.G. Schmidt in 'Anna' van Annejet van der Zijl, p. 303

De andere kant van veilig mopperen

2010-02-11T10:34:00.005+01:00

De Volkskrant publiceerde op 28 januari een artikel

onder de titel ‘Alleen mopperen op de gang is voor de leraar wel zo veilig’.
Enkele uitspraken:
"We durven het onderwijs nog steeds niet over te laten aan degenen die ervoor zijn aangesteld. Er heerst nog altijd veel voogdij vanuit besturen en de bovenschoolse managers."
"‘Hoe komt het dat de docent zich zo weinig laat horen? Wellicht omdat hij het ook wel lekker vindt. Het biedt veiligheid als hij er zelf niets aan hoeft te doen.’ "
"‘Maak leraren eigenaar van hun resultaten, geef hun vertrouwen, breek de angstcultuur op scholen af, zodat leraren en schoolleiders weer wat durven.’ "

Van Annie -2-

2010-02-10T23:23:00.002+01:00

Ze was heel aardig, maar je moest haar niet tegen je hebben. Als ze zich aangevallen voelde, kon ze heel venijnig en assertief uit de hoek komen.

Gislebert Thierens over Annie M.G. Schmidt in 'Anna' van Annejet van der Zijl, p. 280

Van Annie

2010-02-08T22:11:00.002+01:00

"Oud en versleten, veracht en vergeten"

Uitspraak van de moeder van Annie M.G. Schmidt in 'Anna' van Annejet van der Zijl, p. 228

Uit de inkijkjes van Hans Vervoort -1-

2010-02-05T21:30:00.003+01:00

"Er volgden grootscheepse verhuizingen want Lize had al vrij snel een mooie kamer op de begane grond betrokken en wilde al haar afdelingen om zich heen hebben. Dat betekende verbouwingen en opknapbeurten, ook voor het nieuwe personeel dat zij aantrok. Hans' suggestie dat je als uitgever de lezerswerving direct onder je hoede moet hebben was Lize slecht bevallen. Er was een nieuw Hoofd Lezerswerving aangetrokken, en een secretaresse. Ook op andere plekken nam de bezetting snel toe. In het begin had Hans het gevoel dat hij spijkers op laag water zocht, maar geleidelijk aan besefte hij: hier is een ommezwaai aan de hand. Het is niet meer zo dat de directie het bedrijf dient, welnee, het bedrijf heeft een Leider aangetrokken en moet zich aan haar wensen aanpassen. En de Leider neemt haar verantwoordelijkheid pas als alles precies zo georganiseerd is als zij wil. En dat was een nogal dure organisatie, kon hij in de administratieve overzichten zien."

Hans Vervoort, Het Bedrijf - Confrontatie, p. 198/199

Geinige uitspraak

2010-02-04T12:50:00.005+01:00

Tijdens de bijeenkomst van de commissie van de Tweede Kamer die de kredietcrisis onderzoekt zei William White, oud-adviseur Bank voor Internationale Betalingen, volgens de Volkskrant van vandaag het volgende:

‘Pas als het eb wordt, zie je wie zijn zwembroek niet aanheeft'.

Dit is tè kinderachtig

2010-02-03T22:48:00.009+01:00

Maar moest toch even, kon het gewoon niet laten.
Vandaag in de Volkskrant:

En waarom moest het dan en waarom kinderachtig? Gewoon doordat het om een opvallendheid door een naam gaat.
Immers er staat:

Ontucht met dieren wettelijk verboden

Nederland doet weer een stapje richting beschaving. Op het plegen van ‘ontuchtige handelingen’ met dieren komt anderhalf jaar celstraf te staan. Ook het in bezit hebben, maken en verspreiden van dierenporno wordt expliciet verboden. De Eerste Kamer heeft dinsdag het initiatiefwetsvoorstel van Tweede Kamerlid Harm Evert Waalkens van de PvdA aangenomen. De Tweede Kamer was unaniem voor het verbod op seks met dieren. In de Eerste Kamer waren VVD en CDA tegen. VVD-senator Schaap noemt het verbod ‘onuitvoerbaar en niet handhaafbaar’.

Hè, Hè, daar is-ie eindelijk weer

2010-02-03T22:45:00.004+01:00

Ja, wederom.
Heeft wel even geduurd. Werd zo in beslag genomen door dingen die móesten en die voorrang hadden... Maar, vanaf heden hoop ik weer met een gebeterd leven met regelmaat aanwezig te zijn.
We gaan het zien.

Citaat om het jaar mooi af te sluiten

2009-12-28T12:13:00.004+01:00

'Omdat ik opzag tegen een van je uitbarstingen. David, ik kan mijn leven niet leiden op basis van wat jij al dan niet graag wilt dat ik doe. Niet meer. Je doet alsof alles wat ik doe onderdeel is van jouw levensverhaal. Jij bent de hoofdpersoon, ik ben een bijfiguur die pas halverwege opkomt. Nou, in tegenstelling tot wat jij denkt, zijn mensen niet verdeeld in hoofd- en bijfiguren. Ik speel geen bijrol. Ik heb een eigen leven dat even belangrijk voor mij is als het jouwe voor jou, en in mijn leven ben ik degene die de beslissingen neemt.'

J. M. Coetzee, In Ongenade, p. 228

In januari op een gegeven moment verder ...

De vinger op de zere plek van de machthebbers en ...

2009-12-23T19:33:00.005+01:00

Zie het bericht van afgelopen zaterdag. Zo snel gaat het dus!

Zaterdag was André Wetzel al geschorst als directeur voetbalzaken van ADO Den Haag vanwege zijn scherpe kritiek op de raad van commissarissen. Dinsdag besloot de raad Wetzel op staande voet te ontslaan vanwege zijn uitlatingen in een interview met de Volkskrant.
(...)
Dinsdagavond kreeg Wetzel te horen dat hij met zijn ‘beledigende en schofferende opmerkingen’ de club doelbewust schade had berokkend.

Waardigheid

2009-12-20T23:16:00.004+01:00

‘Mijn grootvader heeft bij de partizanen gevochten. In de winter van ’42 werd hij gevangengenomen door Ustasa. Werd in een Duits gevangenenkamp buiten Kragujevac gezet. De omstandigheden waren verschrikkelijk, ze kregen geen eten, werden elke dag mishandeld, mochten hun familie niet zien. Ze leden aan ziektes, longontsteking, tyfus, tbc en stierven als vliegen. Maar grootvader was taai. Weigerde op te geven. Het werd lente en het was bijna Pasen. Mijn grootvader en een paar andere gevangenen besloten om Pasen te vieren zoals het hoort. Je weet wel, Servisch-orthodox, met vasten. Ze werkten in een soort fabriek waar banden gefabriceerd werden. Van zeven uur ’s ochtends tot twaalf uur ’s nachts, met normaal gesproken één kleine portie voedsel per dag. Een Duitse bewaarder kwam erachter dat ze vastten en dat ze om Jezus’ lijden te gedenken die dag geen melk, vlees en eieren aten. Hij ging naar een kampchef en kreeg toestemming om extra eten te bestellen. Daar in de fabriek waar grootvader slavenarbeid verrichtte, diende de bewaker een feestmaaltijd op. Ham, worst, karbonade, lver, vis, kaas, eieren. Grootvader was vermagerd en de dag voor het vasten was hij al uitgehongerd. Hij leed aan een soort scheurbuik, verloor zijn tanden als een zesjarige. De bewaker schreeuwde tegen ze: wie eet, hoeft de hele week niet te werken. Stel je die verleiding eens voor, voor één keer te mogen eten tot je genoeg hebt. Uit kunnen rusten. Maar ze hadden nu eenmaal afgesproken dat ze op orthodoxe wijze zouden vasten. De bewaker probeerde ze naar de tafel te sleuren en ze te dwingen te eten. Eén man kon geen weerstand meer bieden. De bewaker kreeg hem tegen de grond. Hield zijn handen op een of andere manier vast en dwong hem zijn mond open te doen. Toen greep grootvader in. Hij sloeg met een ijzeren staaf op het hoofd van de Duitser.’
Mrado onderbrak Nenads verhaal: ‘Heel goed.’
‘Ja, de bewaker ging tegen de vlakte. Als kind vroeg ik mijn grootvader altijd hoe hij dat durfde. Weet je wat hij zei?’
‘Nee. Ik heb dit verhaal nog niet eerder gehoord.’
‘Hij zei het volgende. “Ik ben niet gelovig of religieus. Maar de waardigheid, Nenad, de Servische waardigheid. De bewaker trapte op het eergevoel van die man, en daarmee trapte hij op het mijne. Ik deed het niet voor Jezus, ik deed het voor de eer.” Hij heeft er flink voor moeten boeten, opa. Ik weet nog hoe krom zijn armen waren toen ik klein was. Maar het kon hem niet deren. Hij wist dat hij zijn waardigheid had behouden.’

Jens Lapidus, Snel geld, p. 393

Piramidale organisaties: soortgelijke problemen dus

2009-12-19T21:55:00.005+01:00

Vandaag in de Volkskrant een interview met André Wetzel, directeur voetbalzaken van ADO onder de titel 'De directeur is de regie kwijt'.

Er wordt gesproken van een machtsstrijd en dat de directeur voetbalzaken lijnrecht tegenover de raad van commissarissen staat.
Laten we de herkenbaarheid maar een handje helpen door enige citaten op te nemen:
‘Ik wil geen marionet van de raad van commissarissen zijn’, zegt de 58-jarige Wetzel, die in mei 2008 als trainer terugkeerde bij ADO en een jaar later Raymond Atteveld aanstelde. ‘Ik laat niet over me heen lopen. De raad heeft mijn regie getorpedeerd. Heel Nederland kan zien dat ik de club zo niet kan managen. Als ik op deze wijze word gepasseerd, ontstaat er een onwerkbare situatie.’
Wetzel, fel: ‘Gepasseerd is nog netjes uitgedrukt. Ik voel me gepiepeld.’

‘Ik werd ten onrechte wel eens André Allmighty genoemd. Ik bespreek juist alles met de raad van commissarissen. Maar het kan niet zo zijn dat bestuurders die niet geschoold zijn in de voetballerij voor mij gaan bepalen hoe het beleid wordt uitgevoerd. Als ik de verantwoordelijkheid draag, moeten de bevoegdheden ook bij mij liggen.’

Wetzel verlangt van de commissarissen dat ze niet tornen aan zijn bevoegdheden, zich onthouden van nieuwe interventies en terughoudend zijn in hun uitlatingen in de media. ‘Anders wordt het onbeheersbaar bij ADO. We moeten met één mond spreken.’
Veel indruk lijkt het pleidooi van Wetzel niet te maken op het hoogste orgaan van de club. Zijn laatste gesprekken met de raad van commissarissen verliepen onbevredigend. ‘Ze waren ook weinig toegeeflijk, hadden naar hun idee niets fout gedaan.’ Wetzel diende ze stevig van repliek. ‘Er is een grens overschreden. Ik heb de raad laten weten dat dit valt in de categorie: eens maar nooit weer. Ik begrijp dat de commissarissen vanwege de precaire financiële situatie bij de club wat dichter op de bedrijfsvoering gaan zitten. Maar dat is iets anders dan mensen overrulen.
‘Dan verword je tot een voetbalbestuur of nog erger: een elftalcommissie. Dat accepteer ik niet. Het staat duidelijk in mijn contract dat ik het technisch beleid voer bij ADO, daar moeten de commissarissen vanaf blijven. Dan loop je bij mij tegen een muur op. Ze gaan niet mijn werk doen.

Niks piramidaal: zo organiseer je de werkvloer dus!

2009-12-14T22:15:00.002+01:00

… We kunnen wat leren van die islamitische terreurnetwerken. Ze kennen elkaar maar nauwelijks. Toch werken ze voor hetzelfde doel. Als één liga gepakt wordt, verstoort dat het geheel niet. Zo moeten we het aanpakken. Clusterdenken heet dat met een mooi woord. Weg met de oude, hiërarchische organisatie. Een of andere Zweedse ondernemerspief zei het zo: “Sloop de piramides”. Dat vind ik goed klinken’.

Jens Lapidus, Snel geld, p. 287

Beeldvorming: ICT-beheer - de nieuwe macht

2009-12-13T11:31:00.005+01:00

Een (ex)collega leverde mij het beeld. Zij verhaalde van de perikelen met de thuiswerkcomputers die uitgeleverd worden met een netwerkconfiguratie erop opdat er als men centraal bijeenkomt onmiddellijke toegang mogelijk is. Dat dit tot gigantische problemen leidt in de thuissituatie -waar het veel en veel meer wordt benut- is dan jammer: Immers -steeds meer, steeds rigoureuzer, steeds meer zonder enige uitzondering; Regel is regel.
"Hij wordt in Utrecht gewoon aan de tap gehangen en elk beestje krijgt hetzelfde voer."
En dit is dus het beeld:

Zo is het!

Thuiswerk

2009-12-12T22:08:00.005+01:00

In de Automatisering Gids van vandaag:
Zinsnede:
dat men in een op de vijf gevallen thuiswerken als ‘volwaardig’ alternatief geaccepteerd heeft voor het op kantoor werken.
Ik kom er op terug, ooit.

Hooglijk verbaasd

2009-12-11T18:39:00.010+01:00

In de volkskrant van 5 december staat een interview met Jacqueline Cramer

Onder de kop 'Ambtenaar moet meepraten op internet' worden delen uit dit interview elders separaat aangehaald

Kortom: Cramer pleit er voor dat ambtenaren meer mogelijkheden moeten krijgen om mee te doen aan internetdiscussies:
'Dankzij internet zijn mensen veel mondiger geworden, veel deskundiger.’ Daar moet de overheid volgens Cramer mee om leren gaan. ‘Ik zou het goed vinden als ambtenaren kunnen interveniëren, mee kunnen doen aan chats op internet. Zonder dat zij oordelen over de discussie.’

En dat terwijl ik kort ervoor lees over een andere discussie.

Er wordt bericht over de 'eigendomskwestie' -wie is auteursrechthebbende- in een HBO-instelling. Aangehaald wordt -www.surf.nl/auteursrecht-:
Volgens de CAO heeft uw werkgever de rechten op al het materiaal dat de werknemer heeft gemaakt, indien de werknemer dit gemaakt heeft bij de uitoefening van zijn functie of ten bate van de werkgever (artikel E-7 Auteursrechten en industriële eigendom van de collectieve arbeidsovereenkomst voor het hoger beroepsonderwijs 1 augustus 2007 tot en met 31 juli 2010).
De forumleden waren Huib de Jong (CvB HU) en Kristel Baele (CvB HAN).
Volgens Huib de Jong is de instelling volkomen terecht eigenaar van alle materiaal wat door de medewerkers geproduceerd wordt, of dat nu gebeurt onder werktijd of op de camping. Dus een blog dat geschreven wordt door een medewerker is eigendom van de Hogeschool.
Dus elke email die een medewerker verstuurt is eigendom van de Hogeschool.
Eén van de reacties:
'(...)de deur staat hoogstens open om dan de hostingskosten en gemaakte uren te declareren bij mijn werkgever. Ik zie wel voordelen'.
En dus als ik oneigenlijke dingen in het blog opneem dan draait de werkgever voor de kosten op. En -zoals een ander waarmee ik dit doornam suggereerde- als ik in een 'Stalinistisch blaadje' publiceer dan gebeurt dit onder verantwoordelijkheid van .....

Arnoud Engelfriet geeft het volgende hierover aan:
Door alle rechten bij de instelling te leggen, blijft het inderdaad allemaal zeer hanteerbaar voor die instelling. Maar een zo algemene regel doet geen recht aan de situatie van vandaag waarin werknemers en studenten steeds meer werken zelf publiceren naast hun dienstverband. Het is eenvoudigweg niet meer redelijk om als instelling of werkgever alles toe te eigenen (met hooguit “er kunnen aanvullende afspraken worden gemaakt” want de bureaucratie is daar niet op ingesteld en de onderhandelingspositie van de werknemer te zwak). Een regeling zoals deze HBO-CAO verdient een expliciete uitzondering voor bloggen en andere duidelijk eigen activiteiten.

Opvattingen en discussie dus en dan opeens de mening van Cramer dat juist de werknemer dit meer -vanuit zichzelf- zou moeten doen als er kennelijke onjuistheden worden gesignaleerd op fora.

We leven in een gekke wereld.

Bevoegd gezag bemoeit zich nog net niet met de eieren

2009-12-09T00:22:00.001+01:00

(…) en alles in handen namen – welke gewassen werden geplant, de prijzen op de markt, wat er werd gedrukt in de kranten, zelfs hoeveel eieren de schrielste kip moest leggen – alles!

Amy Tan De vrouw van de keukengod, p. 273

Thuiswerker

2009-12-07T22:23:00.005+01:00

De site van de automatiseringsgids van 3 december
Thuiswerker vindt privézaken regelen legitiem
-De 't' heb ik er maar voor de juistheid achter geplaatst...-
Thuiswerken als 'Het Nieuwe Werken'
Lucas Wensing van StartReady: "Het Nieuwe Werken is niet langer een idee of een wens, maar heel veel organisaties houden zich hier nu actief mee bezig. Wij merken dat in het aantal opdrachten dat wij krijgen. Thuiswerken als exponent van het Nieuwe Werken, zo blijkt uit dit onderzoek, is allang geen uitzondering meer, maar wordt de nieuwe standaard (...)".

We pikken er nog wat uit

Uit het onderzoek blijkt verder dat 46 procent van de ondervraagden aangeeft wel eens thuis te werken, 13 procent doet dat in beperkte mate en 39 procent mag van de werkgever niet thuiswerken. (...)
Overigens is niet onderzocht hoeveel tijd werknemers buiten kantoortijden om thuis voor hun werk bezig zijn of beschikbaar moeten zijn voor hun baas.

Extreem lang de hand boven het hoofd

2009-12-06T21:31:00.014+01:00

In de Volkskrant van 25 april 2009 p. 2 het bericht 'Ontmaskering van een serieleugenaar'

over de Nijmeegse schouwburgdirecteur die delen van zijn CV had verzonnen. Hoe is het mogelijk dat iemand op zo'n positie wordt geplaatst, vraag je je af, zonder dat de gegevens gecontroleerd werden? Zo zou hij interim-directeur geweest zijn van een schouwburg en muziekcentrum en tevens zou hij KLM-piloot, Philipstopman en wethouder geweest zijn volgens zijn CV. Hij zou 20 jaar ervoor iets soortgelijks hebben uitgevoerd toen hij in dienst was bij een BV.
Citaten:
'Achteraf zie je een patroon hij staat bijvoorbeeld wel heel vaak op foto's. Maar de wijze waarop hij zichzelf presenteerde, week niet echt af van die van een gemiddelde wethouder aan de frontlinie'.
Verrek, dat is herkenbaar, zeg. De nitwit die je altijd op een foto vooraan ziet staan van wat voor bedrijfsbijeenkomst dan ook. Voert geen klap uit, draagt niets bij maar maakt wel zijn aanwezigheid duidelijk bij dit soort gelegenheden en heeft een gave om pontificaal in beeld te komen als er gefotografeerd wordt.
Heijmen, voorzitter van de ondernemingsraad: 'De raad van commissarissen hield zich doof voor de klachten en hield de directeur extreem lang de hand boven het hoofd, zegt hij. Hij hoopt dat onderzoek antwoord geeft op de vraag waarom.'
Tja, ook zoiets onbegrijpelijks, daar waar het de 'lageren' betreft weet men snel te trappen, daar waar het evident is dat er iets aan de knikker is in het hogere echelon doet men uiterst omzichtig en kijkt de andere kant op.

Maar gelukkig:
'De gemeenteraad besloot vrijdagavond een raadsenquête te houden en het college doet een eigen onderzoek.'
En ... inmiddels is het 5 december en nu lezen we in de Volkskrant p. 3:

Meer dan 7 maanden had men nodig om tot deze conclusie te komen!
De gemeente Nijmegen heeft gefaald in haar toezicht, zo is de conclusie.
'Door het falende toezicht kon het gebeuren dat de directeur veel meer kreeg uitbetaald dan waarvoor hij was aangesteld. De doelen die hij diende te halen, werden niet gecontroleerd noch geëvalueerd. De gemeente heeft wel signalen opgevangen, maar nooit ‘doorgebeten’ en zich gedragen als ‘een tandeloze tijger’.'
Tja ...

Knoop het in je oren

2009-12-05T03:59:00.003+01:00

De site van de automatiseringsgids van 1 december
Managers verknallen innovaties Knoop het in je oren.
Veel innovaties mislukken als gevolg van tekortkomingen in het management. Managers leren onvoldoende van hun fouten, mijden risico's, staan onvoldoende open voor samenwerking en zijn vaak te eenzijdig gericht op marginale verbeteringen.

Vanzelfsprekend dat ik dit citeer

2009-12-01T06:58:00.001+01:00

Ze (...) wist dat hij ontzettend loyaal was ten aanzien van mensen die hij ooit als vrienden had gedefinieerd, ook als een vriend onmogelijk was en het faliekant mis had. Ze wist ook dat Mikael veel stommiteiten kon accepteren, maar dat er een onuitgesproken grens was die niet mocht worden overschreden. Wáár die grens lag, leek van persoon tot persoon te variëren, maar ze wist dat Mikael een paar keer volledig had gebroken met personen die vroeger goede vrienden waren geweest, omdat ze iets hadden gedaan wat hij als immoreel of onacceptabel beschouwde. Op zulke momenten was hij compromisloos. De breuk was totaal en voor altijd, en er viel niet over te praten.

Stieg Larsson, Gerechtigheid, p. 198/199

Bedenkelijk slaperig niveau

2009-11-28T06:12:00.002+01:00

In een uitzending van Pauw en Witteman van woensdag 25 november typeert Freek de Jonge Nederland als een land vol klagers. En inderdaad: het elan is totaal verdwenen.
Kijk maar

Corrupt

2009-11-26T08:58:00.003+01:00

‘Neem de man die zijn droom vervuld heeft in een middelgrote gemeente en daar burgemeester is geworden, en denkt dat het erg belangrijk is, met z’n ambtsketen en z’n pak aan en alles. Ja, daar kan je natuurlijk tegen fulmineren, maar waarom zou je. Dat is van alle tijden, van alle eeuwen. Wat je die man toewenst, dat is dat hij ook eens een paar momenten van rijpheid zal hebben, en zal inzien dat het helemaal niets betekent. Maar om daar nu de lering uit te trekken “wordt nooit burgemeester” of “aanvaardt nooit ergens enige autoriteit, want dan word je corrupt”, nee. Natuurlijk word je corrupt, we zijn allemaal corrupt. Voor de ene helft zitten we in de vuiligheid en de modder, en vuile handen krijg je natuurlijk altijd.’

Nop Maas, Gerard Reve, Kroniek van een schuldig leven, p. 682

Ik weet wel anders...

2009-11-25T23:54:00.003+01:00

Mijn gelukkigste momenten, mijn ergste momenten – het zijn dingen die alleen ik me herinner, niemand anders herinnert ze zich. Een heel eenzaam gevoel.

Amy Tan, De vrouw van de keukengod, p. 220

Het omgekeerde is vaker waar: zo kijkt ondergeschikte naar de chef

2009-11-23T11:22:00.001+01:00

Strak kijken we elkaar elke ochtend klokslag negen uur in de ogen. Hij staat voor mijn bureau en heeft zijn blik op de mijne gefixeerd. Niet precies recht erin, maar een fractie hoger, ergens tussen wenkbrauwen en wimpers. Ik ben een lul, zegt hij.
Niet met woorden maar met zijn blik. Ik zit achter mijn bureau en kijk hem recht in de ogen, niet erboven, niet eronder. Als zijn chef mag ik hem recht in de ogen kijken, hij mag dat niet. Dat weet ik, dat je een lul bent, zeg ik. Bij mij ook geen woord, ook mijn blik zegt alles.

Petros Markaris Het late journaal, p. 7

Niet alleen in de thuiszorg, hoor!

2009-11-21T05:43:00.006+01:00

Even aan de vergetelheid ontrukken.
In de Volkskrant van 29 augustus 2009 schreef Marjolijn Februari
In de thuiszorg, hoorde ik laatste een verstandig man zeggen, is inmiddels het soort managers binnengestroomd dat vroeger in de porno-industrie werkte. Uit op het snelle geld en zonder veel consideratie met de medemens.

Vanzelfsprekend

2009-11-19T06:04:00.002+01:00

Ze leerde me van beeldende kunst genieten, ze verbeterde mijn Duits aanmerkelijk, ze leerde me zelfs bridgen. Ze bracht me louter door haar spel dingen over muziek bij; de vreugde die het musiceren met haar me gaf, samen of in ons trio, was even groot als de vreugde die het kwartet me schenkt. Ik heb me later gerealiseerd dat ik zelfs over muziek meer van haar had geleerd dan van wie dan ook, want wat ik van haar leerde werd me niet onderwezen.

Vikram Seth, Verwante stemmen, p. 95

Werken. Maar voor de zekerheid ...

2009-11-18T07:48:00.001+01:00

Voor de zekerheid dus

Logisch dat ze deze naamgeving kiezen voor een sleutelpositie

2009-11-17T08:57:00.002+01:00

Column Producties, dat in 1999 is opgericht door Van Gogh en Van de Westelaken, had op het leven van Van Gogh een keyman-verzekering lopen, een verzekering voor iemand met een sleutelpositie.

Volkskrant van vandaag, voorpagina

Daarom doe ik het zo als ik het doe

2009-11-16T22:20:00.001+01:00

(...) door je nieuwsgierigheid te prikkelen. De informatie wordt doelbewust verstopt, onduidelijk gemaakt of in het midden gelaten in de hoop dat je wordt gemotiveerd om haar te gaan vinden. Je aandacht wordt getrokken doordat je kennis in het vooruitzicht wordt gesteld. Zo wordt je verleid door je eigen onwetendheid.

Roland van der Horst, Nieuwsgierigheid, Hoe wij elke dag worden verleid, NwAdam, p. 10

Een weg, hoe dan ook

2009-11-14T21:26:00.003+01:00

Aut inveniam viam aut faciam. (...) Ik zal een weg vinden of er zelf een banen.

Paul Christopher, Het Michelangelo Mysterie, p. 196

Is dit wel 'zagen', of gewoon de onrust van alle tijden en overal?

2009-11-12T22:59:00.005+01:00

‘Veel van de theatermakers – nu ben ik aan het zagen – zijn een soort projectontwikkelaars. Vaak heb ik het gevoel, maar misschien is het maar gelul van mij, dat de acteur er eigenlijk niet zoveel meer toe doet. De makers, zoals ze tegenwoordig heten, hebben iets bedacht en plaatsen daar mensen in, in plaats van uit te gaan van het kloppende hart, de spelers. (...)'

Interview met Jan Declier, 'Ik vrees dat ik de zin van het leven niet meer ga ontdekken', VK-Bijlage 22.08.09

Ook mìjn relatie met kennis?

2009-11-11T04:03:00.003+01:00

Als een botanicus door een wei wandelt kiest hij de bloemen heel systematisch, hij weet welke hem interesseert en welke hem helemaal niet interesseert; hij neemt beslissingen, verwerpt, legt verbanden. Maar als een tourist door de wei loopt, worden de bloemen op een heel andere manier gekozen, een omdat hij geel is, een andere omdat hij blauw is, een derde omdat hij lekker ruikt, een vierde omdat hij precies aan de rand van het pad staat. Ik geloof dat mijn relatie met kennis zo geweest is.

Susanna Tamaro, De stem van je hart, 1994, p. 44

Geen verplichte werkzaamheden meer ... dus

2009-11-09T21:31:00.002+01:00

Spelen met mijn spulletjes????

Onderwerp van gesprek in de kantine

2009-11-08T07:14:00.002+01:00

Op 15 september droeg ik bij: Dat mensen op hun werkplek overlijden, is ongebruikelijk, zeldzaam zelfs. Het zou mensen moeten worden gegund om zich terug te trekken om te sterven. Ze moeten met pensioen gaan of in de gezondheidszorg verdwijnen en dan opeens op een dag in de kantine onderwerp worden van gesprek.

Stieg Larsson, Gerechtigheid, p. 192/193

Geïllustreerd:

Ieder kind

2009-11-07T18:51:00.004+01:00

'Elk kind is een individu, een ster, en moet zich optimaal kunnen ontplooien.'
Bron

Stel nu eens dat ik

2009-11-06T09:24:00.003+01:00

eens zou gaan proberen te koken, dan zal je zien dat het resultaat is

Gummbah, VK 08-10-09

Behoefte aan vrijheid

2009-11-05T08:07:00.007+01:00

Even in mijn ouwe doos getast: uit de Volkskrant van 24.10

"Onderzoek wijst erop dat de meeste mensen er veel voor over hebben om eerder met werken te stoppen. Deeltijdwerk blijft onverminderd populair. De nieuwste trend is de opmars van wat de socioloog Dick Pels noemt ‘de economie van zelfstandigen’. Het aantal zzp’ers en freelancers groeit explosief, ondanks de crisis. Velen,ook ouderen, nemen het heft in eigen hand – vaak bij een dreigende reorganisatie of ontslag. Werknemers worden onafhankelijker, individualistischer en beweeglijker. De kenniseconomie vraagt om individueel vakmanschap, om mondigheid
en eigen verantwoordelijkheid. Maar de keuze voor zelfstandigheid is óók ingegeven door de behoefte aan vrijheid. Daarvoor leveren mensen graag inkomen in."

Hans Wansink

Hoge pieten

2009-11-03T23:34:00.002+01:00

Alle hoge pieten zitten op de vijfde etage. Ze zijn daar bij elkaar gezet om collectief denkwerk te kunnen verrichten of ze zijn collectief geïsoleerd, zodat wij in elk geval ons werk kunnen doen; hangt ervan af hoe je ernaar kijkt.

Petros Markaris, Het late journaal, p. 13

Klassiek voorbeeld onder pedagogen...

2009-11-02T22:48:00.008+01:00

De volgende dag weer een bericht hierover in de VK."Juf: ‘Vandaag gaan we kleien.’Waarop de meisjes ijverig poppetjes beginnen te kneden. De jongetjes daarentegen duwen hompen klei in het neusgat van hun buurman of werpen wat tegen
het plafond, tot ongenoegen van de juf. Het is een klassiek voorbeeld onder pedagogen."
Weer wat geleerd! Klei in het neusgat van je buurman, dat is dus een klassiek voorbeeld onder pedagogen!
Meer 'leuke' uitspraken in dit stukje, hoor. Er is sprake van 'verjuffing'; de didactiek is vervrouwelijkt en de 'moeders die speuren naar scholen
met de laatste meester voor de klas' worden gehoord.

'Mannelijke leerkracht sterft uit'

2009-10-30T21:32:00.007+01:00

29-10-2009: het stond er echt. In de Volkskrant.
'Mannelijke leerkracht sterft uit'.
Op tijd weg, dus, voordat ik een mammoet werd.

Hoe komt het?
Te weinig mannelijke studenten. De helft ervan breekt ook nog voortijdig de studie af. En veel mannen met pensioen.
Uitstervingsgevaar dus.
Remedie: de opleiding en de wervingscampagnes aanpassen.
Èn de suggestie om mannelijke studenten bij elkaar in één klas te plaatsen.
Vooral over dit laatste kun je lang nadenken...

Nogmaals managers

2009-10-26T23:41:00.008+01:00

In het VolkskrantMagazine van 24 oktober wordt Martin Simek geïnterviewd.
Ook hij plaatst opmerkingen over managers -zie ook van der Most-.

'Het betekent vooral dat Hilversum vol managers zit. Een ander zou mij toch bellen: 'Luister Simek, het was dan misschien wat minder geworden, maar we gaan iets bedenken.' Managers doen zoiets niet. Managers zijn voor mij als Oost-Europeaan niets anders dan functionarissen. Het feit dat niemand me belt, zegt iets over de vrijheid in Nederland. Ik hoop voor Nederland én voor mijn kinderen dat Europa niet in handen van de functionarissen valt.'

O zo herkenbare verslaving -het tweede genoemde dan, hoor...!-

2009-10-19T23:12:00.005+02:00

'Hooggeëerd publiek,"mompel ik terwijl ik de woonkamer weer in loop, 'ik vraag uw aandacht voor mijn aloude, échte verslaving.'
Werk.
Werk, werk, glorieus werk. Een van de fijnste dingen van een verantwoordelijke baan is dat je jezelf erin kunt verliezen als je daar behoefte aan hebt. Dat het zowel verslavend als stressvol kan zijn.
Ik pak de gele blocnote en de pen van de salontafel. Ze liggen daar altijd klaar voor een van mijn vaste rituelen. 's Avonds laat, zoals nu, wanneer ik alleen thuis ben, ga ik ermee op de bank zitten, trek mijn benen onder me en probeer orde te scheppen in de wirwar van informatie van de zaak waar ik op dat moment aan werk.
Dingen opschrijven bevordert de concentratie en heeft me in de loop der jaren al diverse bruikbare theorieën opgeleverd. Je kunt je er ook beter door focussen. Door aantekeningen te maken op een blocnote kun je gedachten die je op dat moment niet in je hoofd wilt hebben beter op een afstand houden.

Cody McFayen, In het duister, p. 110

Zo vrolijk

2009-10-12T07:49:00.008+02:00

Zo'n bericht -VK 01.10.09 katern 1 p. 7- maakt me vrolijk.
Ambtenaren die te horen kregen dat ze langer moesten doorwerken, zijn depressiever dan hun oudere collega’s die nog wel van de bestaande vroegpensioenregeling gebruik konden maken.

en

De groep die een jaar langer moet doorwerken, is duidelijk chagrijniger dan het cohort dat nog met vroegpensioen kan gaan.

Dus als je me zingend ontmoet, dan weet je hoe het komt.

Een paar woorden veranderen de wereld niet

2009-10-11T06:36:00.012+02:00

In de documentaire 'Hou me vast, laat me los' komt Alex voor.
Alex van 8 jaar.
Te midden van alle bijzondere kinderen in deze documentaire een nog meer bijzonder kind.
Bekijk hem en beluister zijn uitspraken.

Volkskrant vandaag: twee mooie zinnen ...

2009-10-10T23:12:00.000+02:00

VK 10.10.09, katern 7 p. 6:
Weg met grijs – bewonderen mág

Hij had niet de klachten die volgens de klinische definitie bij trauma horen: nachtmerries, hartkloppingen en mijdingsgedrag.

en

Toch is hij een held, want hij voldoet aan een ander kenmerk van helden. Namelijk, dat zij een periode doormaken waarin ze volstrekt alleen zijn in het blijven vasthouden aan hun geloof in de goede zaak.

Méér dan de dans nog redelijk ontsprongen...

2009-10-09T20:29:00.001+02:00

Tjeetje. Begrippen als 'arbeidsomstandigheden' en 'reorganisaties'. Ik herken ze.
Bedoeld wordt natuurlijk dat je allerminst vrolijk wordt van wat je om je heen ziet gebeuren.
En dat je dus de dans ontsprongen bent als je je tijdig mocht afwenden.
Gered door de gong, dus:

VK, 29.09.09, katern 1, pagina 11

Geen ondernemers meer...

2009-10-08T22:55:00.000+02:00

In een uitzending van Knevel en van den Brink van vrijdag 26 juni 2009 geeft Hennie van der Most het verschil aan tussen een ondernemer en een manager. En opeens weet ik het weer: de ondernemersgeest is totaal uit het (Hoger) onderwijs verdwenen. Slechts de regelaars bleven over.
Kijk maar

Levenslang leren -citaat van Arnold Heertje-

2009-10-07T11:19:00.000+02:00

Levenslang leren is het zout der aarde. Kennis, opgevat als een overzicht van het niet-gekende, is de vrucht van leren zonder weerga en zonder grenzen.

Arnold Heertje, Echte economie 2006/2009, p. 11

Eerst maar eens eenvoudig verwijzen

2009-10-06T22:56:00.000+02:00

Later kom ik er op terug. Met opmerkingen over de wijze van presenteren en met wat meer gedetailleerde verwijzingen.
Maar voor nu
een algemene verwijzing naar TED Ideas worth spreading

Bang voor blog??

2009-10-05T23:00:00.000+02:00

Op de site van de Automatisering Gids valt te lezenOftewel leesbaar:
Weblogs geschreven door kenniswerkers kunnen een waardevolle bijdrage leveren aan hun werkomgeving, maar worden nog te weinig ingezet door organisaties

Er wordt ook een voorwaarde vermeld:
De weblogs moeten wel met passie zijn geschreven en de juiste balans hebben van persoonlijke en zakelijke informatie.
Verrek. Als ik dat eerder geweten had...

Voor een nadere indruk lees dit eens op de blog van Lilia Efimova

Gelukkig, met een relativering...

2009-10-01T11:36:00.000+02:00

'Onvervulde verlangens kunnen voor ouderen even funest zijn als voor jongeren.'
'Dus?'
'Elke vrouw met wie ik nauw bevriend ben geweest, heeft me iets over mezelf geleerd. In die zin hebben ze een beter mens van me gemaakt.'
'Ik hoop niet dat je ook het omgekeerde wilt beweren. Dat de omgang met jou betere mensen van je vrouwen heeft gemaakt.'

J. M. Coetzee, In Ongenade, p. 82

Wat een geluk! Deze tekst wordt onmiddellijk gevolgd door de volgende regel:
Hij kijkt haar scherp aan. Ze glimlacht. 'Grapje,' zegt ze.

Vast onvoldoende bekend; uitermate benieuwd...

2009-09-30T07:03:00.000+02:00

In 'Nederland Open in Verbinding, Een actieplan voor het gebruik van Open Standaarden en Open Source Software bij de (semi-)publieke sector' staat als 'Actielijn 8' vermeld

Ik ben uitermate benieuwd... Benieuwd naar of dit wel voldoende doorgedrongen is en of men er voldoende van doordrongen is èn benieuwd naar de uitwerking ervan .... Hoe gaat men dit nu als Microsoftvanzelfsprekende adepten aanpakken???

Het werkt niet maar met starre vanzelfsprekendheid houdt men vast aan eigen opvatting

2009-09-25T23:22:00.000+02:00

Ik was jarenlang betrokken bij FirstClass, het systeem dat de Faculteit Educatie van de HU in afnemende mate gebruikte de afgelopen jaren, totdat het nog uitsluitend functioneerde bij het SvO waar men ook gedwongen werd om met ingang van 1 september over te gaan op Sharepoint.
Daar valt van alles over te zeggen maar dat doe ik mogelijk wel eens op een nader moment. Waar het me nu om gaat is het volgende: van allerhande kanten bereiken mij berichten over de problemen van de implementatie van dit nieuwe systeem. Men moppert, vindt niet alleen het systeem maar ook de procedures onoverzichtelijk, de ondersteuning is 'aan de techniek' overgedragen en toelating tot het systeem wordt bepaald door afspraken op administratief niveau. OK, zullen vast kinderziektes zijn of moet 'even wennen'. Daar gaat het hier ook maar even niet over.

Waar dan wel over?? Dat daar waar men hulp en ondersteuning vraagt -tot op het hoogste echelon- men verwezen wordt naar de training die in de regio's heeft plaatsgevonden om Sharepoint als docent te leren beheersen en dat men er pas begeleidend mee mag werken als men aan kan tonen door middel van 'een papiertje' dat men opgeleid is. De 'vroegere benadering': de deskundige hulp -zowel technisch als inhoudelijk- ter beschikking te stellen daar waar men er aan toe is -die benadering werkte!- is losgelaten en wordt als te duur gekwalificeerd.
En dat terwijl men op grond van jaren ervaring -en door het oor te luisteren te leggen of eens wat te lezen hierover- zou kunnen weten dat de gekozen aanpak een heilloze -en daarmee geldverslindende- weg is. Voordeel van een dergelijke aanpak is natuurlijk wel dat men ingedekt is, de macht is op de juiste plaats gepositioneerd: er is een aanbod gedaan -zonder enige vorm van evaluatie natuurlijk zowel wat betreft de efficiency van het aanbod als de opbrengst ervan- en men heeft geformuleerd waar men aan moet voldoen voor men er mee mag werken.
Dat het een opzet zou moeten zijn die ten dienste staat van het onderwijs -efficiënter, beter, slagvaardiger handelen als docent en student- wordt totaal terzijde geschoven: het middel is tot doel verheven. Dit geldt trouwens al vele jaren gedurende de sluipende intrede van 'werkplekken', 'shared services', standaardisering in het algemeen. Men wordt eerst tot gelijke monnik gemaakt en krijgt dan een gelijke kap.

Charles Jennings illustreert hier mijn opvatting op gedegen wijze

Het grote genieten - de werkelijkheid van de pensionering

2009-09-23T19:11:00.001+02:00

Wat te doen? Achtereenvolgens: ramen lappen, stofzuigen, strijken, houtbewerken, houtwerk beschilderen, aanrecht schoonmaken, aardappels schillen, boontjes afhalen, op je horloge kijken, een borrel nemen, tv-kijken, gehaktballen draaien, klussenklussenklussen, afwassen, sinaasappelen persen, een hond nemen, je ouwe werkplek bezoeken, vrijwilligerswerk, pontbaas worden, fietsen, biljarten, kruiswoordpuzzel oplossen.....
Zien?
- lood in zijn schoenen
- gooit fluitend de deur achter zich dicht
- ik kan ze niet allemaal knuffelen maar in principe zou ik dat willen doen
- 't houdt een keer op
- 't valt niet mee af en toe
- of ik er allemaal wel tijd voor heb
- mijn werk geen moment meer zal missen
- absoluut niet bang om in een zwart gat te vallen
- ik ga jullie wel missen, hè
- om vrije tijd te creëren, heel moeilijk om vooruit te kijken
- 't gelukkigst als we samen iets kunnen doen
- (...) vriend, op de dag dat-ie met de Vut ging kwam hij te overlijden
- overbelaste armen, (...) waar zijn we aan begonnen
- ik mis mijn werk meestal in de ochtend, (...) je zit hier alleen, te licht tegenaan gekeken, valt me toch zwaar af en toe, dat je overal de tijd voor hebt.
- je moet er wel toe komen om tot rust te komen en dat andere los te laten en met dat loslaten daar ben ik nu huilend mee bezig
- ik sta overal alleen voor, alleen maar buffelen
- je komt niet meer aan elkaar toe, (...) en dan kom ik 's avonds thuis, en dan zeg ik van hee we hadden dit toch afgesproken? Waarom is dit niet gedaan; waarom is dat niet gedaan? En dan heeft-ie het gevoel dat-ie zich moet verantwoorden naar mij toe en dat ik een soort opzichter ben. Je merkt ook dat er irritaties nou komen...
- dat-ie wel een invulling zoekt voor z'n week
- 't is gewoon een nachtmerrie
- "ga jij nog wat doen?" "ik kijk wel wat ik tegen kom"
- hij heeft natuurlijk niet zoveel meer te vertellen
- we zijn op het idee gekomen een caravan te kopen
- ik heb soms het idee dat-ie te veel binnen blijft
- ik ben altijd bang dat ik anderen tot last ben
- ik mis 't nog wel, met name 't saamhorigheidsgevoel met collega's
- als je niet meer werkt en je neemt er niet meer aan deel dan ben je toch voor sommige mensen niks meer, je bent je identiteit kwijt
- dat ik eigenlijk de contacten gaat zoeken (...) en daar moet ik aan werken
- ik heb alle tijd van de wereld nu, lekker in 't zonnetje
- voorlopig geniet ik zoals 't eigenlijk zou moeten

En dan al die managerslagen nog

2009-09-20T21:31:00.000+02:00

Democratie werkt in een bedrijf alleen als de directie bereid is eraan mee te doen, zoveel wisten ze langzamerhand wel.

Hans Vervoort, Opwinding, p. 398

Salarisgebouw en functiehuis

2009-09-19T21:29:00.000+02:00

Er zou een nieuw salarisgebouw ontwikkeld worden en dat moest voldoen aan de volgende eisen:
a. Niemand mocht erop achteruitgaan. Als onverhoopt iemand in een lagere schaal terechtkwam (zoals bij de directie vermoedelijk het geval zou zijn), behield hij zijn rechten op het salaris dat hij verdiende. Zijn opvolger zou pas het lagere salaris krijgen;
b. Het mocht niet meer kosten dan de al gereserveerde 162.000 gulden plus 3% van het totale salarisbudget van het bedrijf;
c. De verhouding tussen hoogste en laagste salaris zou minder moeten worden dan 5:1.
'We gaan aan functieclassificatie doen,' zei Han Rozendaal enkele weken later handenwrijvend in de stafvergadering.
'Functieclassificatie?'
Ja, functieclassificatie. Het is bedacht door een wiskundige. Elke functie in het bedrijf krijgt punten toebedeeld voor dingen als niveau, benodigde kennis en kunde, verantwoordelijkheid, afbreukrisico enzovoort.'
'Afbreukrisico?'vroeg Koos Jongeling. Het leek alsof hij ging gniffelen, maar hij hield zich in.
'Ja, afbreukrisico. Dat geeft aan hoeveel schade je het bedrijf in je functie kan berokkenen door een verkeerde beslissing. Dat is een indicatie van het belang van de functie.'
'Oké. En hoe gaat het dan verder?'
'Nou, elke functie krijgt een puntenaantal. En dan worden ze op basis van dat aantal opgedeeld over salarisschalen. We moeten zelf bepalen hoeveel schalen we willen, het zullen er wel een stuk of tien moeten zijn. En dan volgt het moeilijkste. Hoe zet je de punten om in geld?'
'Hoe zet je de punten om in geld,' herhaalde Koos werktuigelijk, 'gooi het maar in mijn pet.' Van drie kanten begonnen anderen het hem uit te leggen.
'Logaritmische schaalverdelingen,' hoorde Hans Theo Bouwman in het rumoer zeggen. Als financiële man was hij degene die namens de directie het proces zou begeleiden en hij had ervoor gezorgd dat hij er meer van wist dan menselijkerwijs mogelijk was. Er werd een gespecialiseerd bureau ingehuurd, Van der Korn en Bunning, en iedereen maakte een zo eclatant mogelijke omschrijving van zijn functie. Die functieomschrijvingen waren de basis voor de puntentoekenning en het idee was dat ze complementair aan elkaar zouden zijn: wat de een deed kon niet meer behoren tot het takenpakket van een ander. Een jaar lang werd gewogen en herwogen en nog eens herwogen, want bij de Weekbladpers werd niet lichtzinnig geoordeeld. Een hogere score van een collega gaf altijd aanleiding tot protest en de mogelijkheid tot een hoger beroep was vanzelfsprekend in het proces ingebouwd.

Hans Vervoort, Opwinding, p. 204/205

Het beschrevene slaat op 'lang geleden' en is toch zo herkenbaar